Terapia neurologopedyczna

Terapia neurologopedyczna

Terapia neurologopedyczna jest istotnym elementem wczesnej interwencji u dzieci z zaburzeniami rozwoju psychoruchowego.

Działania neurologopedyczne ukierunkowane są na rozwój mowy, a także szeroko rozumiane możliwości komunikacyjne. W zakres działań neurologopedycznych wpisują się również zaburzenia procesów funkcji pokarmowych.

Poza dziećmi z opóźnionym i zaburzonym rozwojem mowy specjalistyczną opieką neurologopedyczną, możliwie jak najwcześniej, powinny być objęte dzieci z grupy ryzyka:

  • z obciążonym wywiadem okołoporodowym (zamartwica, poród zabiegowy, poród przedwczesny)
  • zespołem genetycznym
  • wadami wrodzonymi aparatu mowy
  • skróconym wędzidełkiem podjęzykowym
  • zaburzeniami w napięciu mięśniowym
  • zaburzeniami jedzenia występującymi od urodzenia (problemy z karmieniem piersią, ulewanie, krztuszenie się, niepokój podczas karmienia)

Dzieci szczególnej troski to wcześniaki, u których ze względu na niefizjologiczny początek ich rozwoju, bardzo często problemy z jedzeniem i deficyty w rozwoju mowy rozwijają się na podłożu zaburzeń sensorycznych i neurologicznych.

W ramach terapii wykorzystuje się wiele różnorodnych metod terapeutycznych dostosowanych do indywidualnych potrzeb dziecka, m.in.:

  • Psychostymulacyjną metodę kształtowania i rozwoju mowy, której głównym celem jest wywołanie i utrwalenie spontanicznej aktywności słownej dziecka
  • Metodę integracji sensorycznej we wspomaganiu mowy u dzieci z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego,
  • Metodę symultaniczno-sekwencyjną, będącą systemową terapią funkcji poznawczych
  • Glottodydaktykę; świadome wprowadzanie zabaw doskonalących wszystkie aspekty języka, mowę, słuch, narządy mowy, narządy ruchu i orientację przestrzenną, niezbędne do szybszego i łatwiejszego przyswojenia umiejętności pisania i czytania,
  • Program Aktywności Knillów, oparty na rozwijaniu świadomości własnego ciała. Autorzy programu wychodzą z założenia, że pierwszym kanałem porozumienia i nawiązania kontaktu z dzieckiem może być dotyk.
  • Diagnozę i terapię stymulacyjną według założeń Carla Delacato. Celem stosowanych sekwencji stymulacyjnych jest normalizacja pracy zmysłów.
  • alternatywne metody komunikowania wspomagające rozwój mowy i komunikacji dziecka, np. Program Rozwoju Komunikacji MAKATON oparty na wykorzystaniu obrazu, słowa i gestu: Piktogramamy, itp.

W leczeniu neurologopedycznym kluczowym elementem jest czas. Efekty terapii są trwałe i obejmują różne poziomy komunikacji dzięki działaniu na wielu polach rozwoju mowy. Program terapeutyczny jest zawsze konstruowany na potrzeby indywidualne dziecka.